Με κοίταξε κατάματα, και χωρίς να πει τίποτα, ήξερα ότι έπρεπε να τη βοηθήσω. Δεν μπορούσε να προχωρήσει, αλλά με όλη τη δύναμή της ήθελε να φροντίσει το παιδί της. Ήταν τρομαγμένη και βρεγμένη. Με την τελευταία της δύναμη, κρατούσε σφιχτά την μικρή της κόρη. Έβαλα το χέρι μου στον ώμο της και κάθισα μαζί της στην άκρη της παραλίας. Είχα μπανάνες, νερό και μια ζεστή κουβέρτα με την οποία τις τύλιξα.

Το 2015, εγώ και μια φίλη μου συγκεντρώσαμε εκατοντάδες μάρσιπους και όμορφα ρούχα. Κλείσαμε εισιτήρια για τη Λέσβο, νοικιάσαμε ένα λεωφορείο και βοηθήσαμε όπου μπορούσαμε στις πρώτες γραμμές που έμοιαζαν με ζώνη πολέμου. Εκείνη η εβδομάδα στον κρύο χειμώνα του 2015 ήταν πραγματικά φρικτή.

Ήμασταν αποφασισμένες να βοηθήσουμε κάθε μητέρα και παιδί όσο καλύτερα μπορούσαμε, ακόμη κι όταν οι κανόνες και οι νόμοι φαίνονταν να δουλεύουν εναντίον μας.

Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι θα συνεχίσω να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω μητέρες, πατέρες και παιδιά σε φυγή.

Για πάντα.

Με αγάπη,